Anne La Berge – fluit, electronica
Richard Barrett – elektronica
Eddie Prévost – percussie
Lukas Simonis – gitaar

Anne La Berge:
Anne La Berge verricht pionierswerk op het gebied van fluitspel, improvisatie en compositie. Baanbrekend is haar zoektocht naar uitbreiding en vernieuwing van de fluit. Nieuwsgierigheid lijkt haar belangrijkste drijfveer te zijn. Zij maakt zich vooral sterk voor een meer fysieke benadering van de fluit. Al aan het einde van de jaren zeventig begon ze te experimenteren met interactieve computersystemen en met microtonaliteit. In dit verband adviseerde zij fluitbouwers bij de ontwikkeling van de nieuwe kwarttoonfluit, waar zij zelf mee werkt.
La Berge is opgegroeid in de Verenigde Staten en woont sinds 1989 in Amsterdam. Daar vinden wekelijks elektro-akoestische improvisatiesessies plaats, die door haar zijn opgezet onder de titel "kraakgeluiden". Ze probeert al zo'n vijfentwintig jaar een brug te slaan tussen de wereld van de akoestische fluit en de steeds verder schrijdende technologische mogelijkheden. De fluit blijft voor haar wel steeds het inspirerend uitgangspunt, maar is niet langer alleen maar een (lieflijk) melodisch instrument. Met het specifieke geluid dat Anne La Berge zich in de loop der jaren eigen heeft gemaakt weet zij het instrument een vaak juist ritmische, begeleidende of zelfs initiërende rol te geven. Zij hecht bovendien veel belang aan improvisatie. Hoewel zij regelmatig uitgeschreven composities uitvoert en ook zelf een aantal composities op haar naam heeft staan, staat de vrijheid en eigen invloed van de speler voor haar voorop. Overigens is dat niet altijd aan haar muziek af te horen, want opvallend genoeg zijn de improvisaties van Anne La Berge zo gestructureerd dat zij vaak klinken als 'composities'.

Richard Barrett:
Richard Barrett heeft inmiddels een formidabele reputatie opgebouwd als een componist van angstvallig complexe en bijzonder nauwgezette muziek. Hij is al vanaf begin jaren tachtig bezig met het componeren en won in 1986 de Kranichsteiner Musikpreis. Vanaf dat jaar is hij zich naast geschreven muziek verder gaan verdiepen in improvisatiemuziek; o.a. samen met Paul Obermayer als onderdeel van het elektronische impro duo FURT. Vanaf het begin gebruikt Barrett verschillende soorten live elektronica in zijn muziek maar de mate waarin hij het gebruikt is de laatste tijd sterk toegenomen. Zijn werk staat altijd bol van subtiliteit en fijnheid en verkrijgt veel van zijn kracht door de interactie tussen sensualiteit en verstand. Het onderzoekt constant  de bestaande veronderstellingen die schuilen achter de manier waarop muziek wordt gemaakt. Associaties zijn onder andere gelegd met werk van grootheden als Samuel Becket en Paul Celan. "Richard Barrett is Britain's most radical and innovative composer of the present...his younger British colleagues have a lot to learn from his example." (John Warnaby)

Eddie Prévost:
Prévost begon zijn muzikale loopbaan als slagwerker in traditionele jazz zoals die in de jaren zestig in Groot-Brittannië furore maakte. In 1965 verenigde hij zich met gitarist Keith Rowe, saxofonist Lou Gare en componist Cornelius Cardew in het geroemde ensemble AMM (Association of Meta Musicians). De leden waren geïnspireerd door jazz, maar wilden met AMM de muziek in een eigen richting ontwikkelen, onafhankelijk van de esthetische normen die voor wat de jazz betreft een Amerikaanse aangelegenheid waren. Muziek werd een proces van onderzoeken en uitvinden, improvisatie betekende het vermogen om in elke uitvoering een nieuw stuk muziek neer te zetten. AMM heeft in haar lange bestaan (tegenwoordig met pianist John Tilbury) consequent aan dat onderzoek gewerkt. De muziek heeft zich vanuit een herkenbaar free jazz idioom langzaam ontwikkeld in een richting van meer abstract klank- en structuuronderzoek, steeds met gebruikmaking van nieuw gevonden mogelijkheden van hetzelfde instrumentarium of met zelfbedachte modificaties daarvan. Daardoor hebben de musici zich niet vervreemd van de hoofdstroom in de Britse improvisatiemuziek, maar hebben ze daarentegen mede richting eraan gegeven, en tegelijk inspiratie geboden aan vernieuwende geesten in andere muziekstromingen.
Naast zijn werk als musicus leidt Prévost sinds 1999 bij het London Musicians Collective een wekelijkse serie workshops waarin een samenwerkingsstrategie voor improvisaties met grote ensembles ontwikkeld wordt. Zowel als musicus, theoreticus en workshopleider is Prévost een factor van betekenis in de ontwikkeling van de Europese improvisatiemuziek vanaf de jaren zestig. "Eddie Prévost is one of the pioneers of contemporary improvising music as well as one of its most gifted percussionists." (BBC)

Lukas Simonis:
Lukas Simonis heeft zijn wortels als instrumentalist in de industriële muziek en noise-rock zoals die in de jaren ’80/’90 bloeide (van Throbbing Gristle, the Residents naar Pere Ubu, Sonic Youth en verder). Na in bands gespeeld te hebben als Dull Schicksal, Trespassers W en Morzelpronk begon hij zich in de jaren negentig meer op het improviseren te richten, met gebruikmaking van alle middelen variërend van digitale hulpmiddelen tot archaïsche telefoonversterkers en haardrogers. Tegenwoordig speelt hij in AA Kismet (met Bob Drake), Vril (met Drake en Cutler), met Pierre Bastien, in Coolhaven (met Peter Fengler en Hajo Doorn), The Static Tics (met Henk Bakker) en Liana Flu Winks (met Wilf Plum en Nina Hitz).

ReSort Off is een samenwerking tussen verschillende podia ten behoeve van de ontwikkeling en promotie van experimentele elektro-akoustische (beeld en geluid) podiumkunsten.