Het obscure Caroliner uit San Fransisco plaatst zich in de achtiende eeuw, tijdens de Onafhankelijkheidsstrijd van Noord Amerika. Met hun onortodoxe lo-fi opera noise struinen ze door afgetrapte saloons, hoerenketen, rechtbanken en aan het bloedige front in de vervreemdende uitgestrektheid van het amerikaanse landschap. Ze kleden zich in neon groen-geel-roze-oranje kostuums, tegen de achtergrond van dito decor. In een merkwaardig wild west-festijn met banjo, kerkorgel, hysterische en roggelende zang, opgejaagde violen, gitaren, drums en noise creeëren ze een zeer bekend gevoel van blues, kajun, gospel, hillbilly en de geruststellende structuren van noise, punk en operette.
Hun platen zijn naast muzikaal ook visueel interessant; het zijn allemaal handgemaakte unica. In hun eerste uitgave, een pizzadoos met een fantastische 12'', 15 jaar geleden uitgebracht, vindt je brillepoten, foto's, zakdoeken, brieven en meer intiems. En elke latere uitgave is weer anders aangepakt, maar toch volstrekt herkenbaar Caroliner. We kunnen er heel lang over doorzagen, maar wellicht moet je het gewoon
zien. Het is een van Amerika's best geconserveerde geheimen.

CAROLINER
"Imagine modern hobo composer Harry Partch remixing Harry Smith's Anthology of American Folk Music with dust-caked hands and equipment. Imagine Mummenschanz as a melted, Mexican-Day-of-the-Dead, black-light freakout. Imagine costumes and stage props that could pass for camouflage at the
Heidelberg Project. Imagine sounds that your neighbors don't want to live next door to, but that you love like extra-crispy campfire marshmallows. Hot diggity -- you're imagining Caroliner country!"- read more about what Greg Baise writes here: www.metrotimes.com/music/features/19/01/carol.html