Vrolijke cut-up popmuziek uit Zweden
Verwacht geen kant en klare, netjes afgewerkte popliedjes vanavond. Dat is precies niet waar The Ray Pacino Ensemble voor staat. De catchy nummers van dit ensemble rammelen en kraken aan alle kanten en zitten vol met vreemde geluiden. Versplinterde gitaarlijntjes, aarzelende orgels en hobbelende drumcomputers. Vrolijke folk-music met een randje bluegrass, laten we het daar maar op houden.

The Ray Pacino Ensemble bestaat uit een drietal plattelandsjongens die samen muziek maken sinds de kleuterschool. Sinds die tijd heeft dit trio een stijl ontwikkelt die moeilijk te typeren is. In beschrijvingen van de band duiken regelmatig vergelijkingen op met The Plastic People of the Universe, Sun City Girls, Pärson Sound en Caroliner. Misschien terecht, maar die bands zijn allemaal een stuk experimenteler. Meer op z'n plaats zijn verwijzingen naar Captain Beefheart, de lo-fi van Sebadoh en Thinking Fellers Union Local 282 of het album One Foot in the Grave van Beck.

Recent verscheen bij (het eveneens Zweedse) Lal Lal Lal het dubbelalbum 'Be My Lonely Night / Golden Greats'. De platen zijn verpakt in een handgevouwen hoes, prachtig gezeefdrukt en ontworpen door Jelle Crama.

Veel informatie is er overigens niet te vinden over deze Zweden. Het gerucht gaat dat muziek niet hun enige passie is, maar dat ze ook van paardrijden en auto-ongelukken houden. Waar een mens zich al niet mee bezig kan houden hè.

www.myspace.com/raypacinoensemble
www.haamu.com/lallallal/releases/pacino.html
www.jellecrama.com/zeikzak/