 |
 |
 |
 |
Costes als voorstelling was dit keer een trio: man, vrouw en (mannelijke) figurant. De montage was weer een aloud sadistisch universum: een overdadige aaneenschakeling van geboorte, geweld, pijn, verminking, lust, spot, overwinning. Een navrant tableau vivant, alleen jammer dat er niet als bij vroegere performances live-gezongen wordt, dat met microfoons doorversterkt, wel wordt alles mee gelipsynchroond. De ruwe mix aan geluiden is vrij fragmentarisch of ondefiniëerbaar, het gaat qua totaalconcept om het volume en om de confrontatie. Het decor en attributen: alles hangt bestaat uit karton, plakband en waterverf, alleen de videobeamprojectie kan hi-tech worden genoemd. Deze allesbijmekaar grote greep wordt wel als een bombastisch big budgetgebeuren gebracht, maar dan met no budget Er is wel een verhaalverloop, maar eigenlijk is het een big bang.Er hangt een pop van een baby op z’n kop aan een touw, voor de toeschouwer iets rechts boven het podium.
Er zijn minimale coulissen, er staat een podiumpje qua oppervlakte 1 x 1 meter, hoog pak ’em beet een halve meter.Van daaronder kan, subtiel geïntegreerd in de voorstelling, een van de twee hoofdrolspelers tevens het licht, videoprojectie en geluidsband bedienen.
1. De opening is de geboorte van een vogel, die stapt uit zijn ei—dat is één hoofdrol—de andere vogel verschijnt uit de coulissen; dit zijn de mannelijke en vrouwelijke hoofdrolspelers. Een derde, laten we hem de figurant noemen, treedt op gekleed als een verpleger, of als een soort priester —met dergelijk wit gewaad kan divers interpreteren. De figurant ontkleedt de vogels, ontdoet ze van hun veren, kleed zichzelf uit, snijdt met een groot kartonnen mes de vrouwelijke vogel in delen (wat dat laatste betreft: denk het erbij).
2. Verandering van rollen: man en figurant slapen, de maan wordt geprojecteer op de achtergrond, een poltievrouw verschijnt, hakenkruizen worden rectaal ingebracht—het zal een vorm van arrestatie syboliseren—de mannelijke hoofdrolspeler wordt met een ketting gecastreerd.
3. De twee hoofdrolspelers zijn opnieuw vogels, er volgt een bevalling, men verandert in soldaat, een gevecht volgt, een bom met brandend lont wordt doorgegeven, maar ontploft uiteindelijk niet. De figurant verschijnt nu in een gorillapak, de geboortefelicitatiedienst verschijnt, op het kleine podiumpje volgt een orgie.
4. De man treed op in luier, de vrouw gekleed in 3 ploppers, de baby wordt misbruikt, de figurant is er opnieuw als god. Het is een wirwarboel vol leven.
5. De laatste 20 minuten kondigen zich thematisch aan met de projectie van het MacOs-symbool: de virtuele wereldwordt expliciet. De hoofdrolspelers hebben maskers op, middels knipperende kerstboomverlichting zijn ze genitaal met elkaar verbonden.
6. Autoscene: vrouw en figurant zitten in een kartonnen auto, de projectie er achter is gefilmd van achter uit een rijdende auto—deze illusie werkt, Een buitenreële, perspectivistische draai wordt er aan gegeven door de man die, op de plaats bewegend, redelijk de suggestie weet te wekken dat hij op die geprojecteerde weg achter deze auto aanholt. De auto crasht, op de projectie komt de ambulance er aan, maar ondertussen worden de verongelukten gewurgd door een slang (attribuut) en bedreigd door een krokodil (de figurant).
7. Slot: de man en vrouw in varkensmaskers met varkensgedrag, de figurant verschijnt weer als god, maar de varkensoverwinnen hem.