EXTRAPOOL • VRIJDAG 12 APRIL • ZAAL OPEN 20.30 • ENTREE GRATIS
De HALFWITHAL is een publieksgericht kunstverzamelbedrijfsgebouw in Super-Store Format. De Halfwithal is de kleinste detailhandel van het land. De Halfwithal verlegt voor de markt de consumer-oriëntatie naar product-management. De Halfwithal streeft naar marktleiderschap in de DIY niche-markt. Re- en dedesigner tailor-made-confection-products met grensopheffende gevoelsmeer-waarde is een nog grotendeels ongekende markt. Internationale ontwerpers en geprofessiona-liseerde kunstenaars kunnen wellicht het onvoorstelbare voortbrengen; de markt ontginnen is onze kunst. De gelimiteerde maar beschikbare oplage geeft de Halfwithal -als suprazakelijke intermediair- de oppertunity de inevidente circumstantiele groei-potentie van de products volledig te benutten. Uiterst aantrekkelijk voor de risico investor. Semi-automatische Production-On-Demand variaties en Just-In-Time delivery geeft de instapper gepersonaliseerde Real-Time ervaringen; een ongekende manier van klantenbinding. In deze tijd van ont-branding zal de Halfwithal een merkbare stabielere merkentrouw kennen, de Halfwithal zal de workflow van de quality-supplier beter van dienst zijn dan onvergelijkbare setups. De Halfwithal is geen bedrijf dat het kunst-excuus zoekt of erger: kunst dat bedrijfsmatigheid wil. De Halfwithal is niet wat de gek ervoor geeft, maar wat de gek erom geeft.

OPEN=OPEN
manifestatie van de schuddende ondergrond

Extrapool organiseert een nieuwe editie van
OPEN=OPEN

OPEN=OPEN
is de opening van de Halfwithal; Extrapool's ‘dit is geen-kunsthalteplaats’.

OPEN=OPEN
is optreden.....

Extrapool is het grootste anti-artplex van Europa. Extrapool is verzamelplek van recessieve subculturen en een -in Nederland zeldzame- plek waar ongelabelde ‘underground’ opborrelt zonder dat het in de mainstream -of erger ‘kwaliteits’kunst- verwaterd. De grootte van Extrapool gaat gelijk op met de strijd tegen de kunst-gelijkschakeling. De non-conformica van Extrapool's nonsens-cultuur tegenover de pro-formaliserende schijn-conflicten van de consens-cultus is een strijd van de werkers tegen de versaaiing. Wat te doen in een land waar het wachten is tot Rudi Fuchs Pim Fortuyn een solotentoonstellingsevent laat cureren? Of toch.

De zich steeds verdiepende culturele sluimerstand is de meest economische en minst belastende staat van kunst, dus wie stopt Extrapool nu het nog kan? De marktgerichte would-be kunst en de would-be publieksgerichte kunst verbraven netjes jonge honden. Wie richt de nog loslopende dolle honden tot plichtsgetrouwheid zodat de hoogste gelukzalige beschavingsstaat bereikt kan worden. Of zoals Loesje zou zeggen: “Liever rijke luis dan armlastige vingerwijzingen”.

Extrapool's mini-multiple publiekszaal is geen doorgeefluik van voorbijtrekkende kunstenaars maar werkplaats voor Extrapool's productie-huis. De kleine zaal als sublimatiepunt waar de natuurlijke wetten van de goede verzorgingsstaat niet gelden en aan het kunst-centralisme ontsnapt wordt. Ach ja.